Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk 2005
Ta dwoistość: ja-nie ja, równowaga-waga, sprawiedliwość-wątpliwość, życie-śmierć, północ-południe, wschód-zachód wywołuje ciąg niekończących się pytań przenoszących poza fizyczny wymiar badanych desygnatów. Ciało – nie ciało. Tworzę znak. Znakiem wytyczam przestrzeń, określam jej gęstość i ciągłość. Stojąc wyznaczam pion, leżąc-poziom, poruszam się, to jak dźwiganie-wzrastanie, jak pasywność i aktywność. Wnętrze-zewnętrze. Znakiem określam architekturę miejsc własnych, budowanych już poprzez samo przebywanie, poprzez zamieszkiwanie. Zagęszczam je, podkreślam i spajam. To jak ciągłe „bycie w drodze”, jak ruch, któremu jesteśmy poddani by za każdym razem odnajdywać nowe miejsca i nowe znaczenia.
Przeczytaj więcej tutaj